donderdag 7 september 2017

Schimmelen biologische producten door hoge stralingswaarden?


Even een observatie van een doorgewinterde huisvrouw die je met goed fatsoen professioneel inkoopster van verswaren kunt noemen.

Producten uit normale supermarkten schimmelen GIGA snel! En dan heb ik het gewoon over biologische verswaren zoals citroenen en kazen waarvan je in principe een goede kwaliteit verwacht.

Het valt met name de laatste tijd op. De producten die ik bij mijn buurtsuper haal zijn telkens binnen een week beschimmeld.

De vraag rijst: Wat is hier aan de hand?

Normaal gesproken koop ik overwegend biodynamische producten van natuurvoedingswinkels of bij de boer. Die producten schimmelen NOOIT! ook niet als je ze een jaar laat liggen, hooguit verschrompelen ze tot dingetjes die lijken op een uitgedroogd oor of verschrompelde vingertjes.
Dat komt omdat de levenskrachten in een biodynamisch groeiproces met elkaar harmoniëren waardoor schimmels er geen vat op krijgen.

Maar de biologische producten van mijn buurtsuper schimmelen binnen een week. Ik heb al drie keer een netje bio citroenen weggegooid.

Het kan zijn dat de biologische producten van deze supermarkt niet zo biologisch zijn als aangegeven wordt. Maar ik vermoed iets anders.

Sinds een poosje is onze supermarkt overgestapt op een volledig draadloos systeem waarbij alle medewerkers rondlopen met bluetooth oortjes. Ik kom er sindsdien zo min mogelijk omdat ik een drukkend gevoel op mijn borst en hoofd voel zodra ik de winkel binnenkom en overal astronomisch hoge stralingswaarden meet die mijn bronwater bestralen met boosaardige  frequenties. Dat drink je allemaal op, mij niet gezien.
Maar soms ontkom je in een druk gezin nou eenmaal niet aan een snelle boodschap bij de buurtsuper.

Ik vermoed dat de toegenomen straling in deze supermarkt haar producten sneller laat schimmelen. Dat heb ik niet van mijzelf hoor. Onderzpoek heeft dat uitgewezen en ik hoop dat winkeliers er snel lucht van krijgen want het besef dat hun winst onder het draadloze systeem lijdt is waarschijnlijk de de snelste manier om deze techniek er weer uit te gooien.

Bronnen

https://phys.org/news/2007-05-radiation-eating-fungi.html

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/12452574



zaterdag 26 augustus 2017

Kankerexpert: Mobiel bellen kankerverwekkend, bewijs kan niet langer worden genegeerd.


Nieuws uit Zweden (Swedish Radiation Protection Foundation 22-08-2017)

'Draadloze techniek is kankerverwekkend en hoort thuis in de hoogst mogelijke klasse van kankerverwekkende milieufactoren bij het IARC' stelt Canadees Oncoloog en Professor emeritus Anthony Miller van de Dalla Lana Public School of Health van de University of Toronto.

' Het wetenschappelijk bewijsmateriaal is te overweldigend en overvloedig aanwezig om nog langer te negeren.'


Hij sluit zich hiermee aan bij de bevindingen van de bekende Zweedse oncoloog Lennart Hardell die in het voorjaar van 2017 een grote overzichtsstudie publiceerde gemeten vanaf 1965 op basis waarvan hij stelt dat mobiel bellen wetenschappelijk aantoonbaar een kankerverwekkende milieufactor is.


Nederland heeft de hoogste stralingsdichtheid van Europa en loopt op kop in het aantal nieuwe kankergevallen per jaar. Dat is geen toeval maar een wetenschappelijk aantoonbaar verband.



Geld inzamelen voor kankeronderzoek heeft geen zin zo lang onze maatschappij wegkijkt van de grootste en snelst groeiende oorzaak achter kanker.

Het blootstellen van kinderen aan draadloze apparatuur thuis en op school is op basis van het wetenschappelijk onderzoek een onethisch experiment met hun gezondheid als inzet en is een schending van de mensenrechten. 

Al bij een geringe aanwijzing dat een millieufactor kankerverwekkend is, hoort het voorzorgsprincipe te worden nageleefd zoals dat in de Europese millieuwetgeving omschreven staat. Er is hier geen sprake meer van een geringe aanwijzing maar van een overweldigende hoeveelheid bewijsmateriaal waarbij meer dan 70 % van het onafhankelijke onderzoek aantoont dat draadloze techniek de gezondheid schaadt.

Niet voor niets dienden twee van de belangrijkste politieke partijen in Zweden (Miljöpartiet en Socialistische partij) allebei recentelijk een motie in bij het Zweedse parlement voor het recht van kinderen op een stralingsvrije school. Zweden kent een lange sociale traditie in het bewaken van de menselijke integriteit en de rechten van de mens.

De moties baseerden zich naast honderden wetenschappelijke studies en artsenverklaringen onder andere op Resolutie 1815 van de Raad van Europa uit 2011 waarin alle verantwoordelijke ministers in Europa opgeroepen worden draadloze techniek uit scholen te weren en op de bijna unanieme stemming van het Europees Parlement uit 2008 voor een drastische verlaging van de huidige blootstellingsnormen voor straling.

Honderden scholen in Zweden, Noorwegen en Finland zijn inmiddels overgestapt op een mobielverbod. Veel andere landen zijn ook overgegaan tot maatregelen (Wifi is in Frankrijk bij wet verboden op kleuterscholen) en begonnen met het verstrekken van eerlijke informatie over veilig gebruik van draadloze technologie. In Nederland is het debat over de gezondheidsrisico's van draadloze techniek nog niet eens begonnen!

Er is geen wetenschappelijke controverse op dit vlak! Mobiel bellen schaadt!

Mobiel bellen is wetenschappelijk aantoonbaar een ernstig gezondheidsrisico. Dat deze boodschap zo langzaam doorsijpelt heeft niet te maken met de honderden artsen en wetenschappers die deze boodschap dag in dag uit proberen over te brengen aan het grote publiek maar met onze overheid en media die deze ongemakkelijke waarheid weren uit de officiele informatiestroom. Deze twee partijen doen namelijk al jaren lucratief zaken met de Telecomindustrie en prioriteren hun economische belang vooralsnog boven het eerlijk informeren van burgers. Men traineert de zaak totdat heel NL ziek of burnout is en er geen ontkennen meer aan is. Het menselijk lijden, de hoge kosten en claims die dat beleid met zich meebrengt, zijn blijkbaar van later zorg.

Het zal nog even duren voordat de grote meerderheid er helemaal van doordrongen is dat onze overheid en media helemaal geen onafhankelijke controle kunnen uitoefenen op de Telecomindustrie door de economische belangen die zij hierin hebben. Het is hetzelfde verhaaltje als met tabak. Maar op een dag zal het voor iedereen zichtbaar worden: Mobiel bellen is het nieuwe roken. Tot die tijd kunnen we onze mond opendoen, maatregelen treffen in onze persoonlijke sfeer en verder hopen dat we, en dan heb ik het met name over onze kwetsbaarder kinderen, de schade doorstaan.

Het nieuws dat mobiele telefoons thuishoren in de hoogste categorie kankerverwekkende millieufactoren verscheen vrijdag 1 september 2017 ook in de Guardian (ng).

zaterdag 20 mei 2017

Energetische heelkunst bij Norsesund Orgonite

Twee jaar geleden begon ik aan een nieuw avontuur. Nu is er een winkel vol heelkunst.

Mijn passie voor energetische heelkunde, liefde voor mineralen en gesteenten en achtergrond als mediterraan archeoloog vloeien onverwacht samen in deze objecten vol vrije energie.

Dank je wel lieve Zico voor het bouwen en inrichten van mijn winkel!. Met jou werken is een feestje!

Wees welkom en kijk rond in de wondere wereld van Norsesund Orgonite.






maandag 8 mei 2017

Bijen als barometer voor een vitale ether

 
Rudolf Steiner schreef al over het belang van een vitale ether voor levende organismen en de fijngevoeligheid die bijen hierin hebben. Ook voorzag hij dat elektromagnetische straling één van de grootste gezondheidsproblemen van onze tijd zou gaan vormen. Daar heeft hij gelijk in gekregen. Onze ether is overbelast met frequenties die wetenschappelijk aantoonbaar ernstige schade veroorzaken aan mens, plant en dier. Tegelijkertijd heeft onze moderne maatschappij een ongevoeligheid en onbewustheid voor onzichtbare zaken en daarmee ook voor de kwaliteit van de ether in de hand gewerkt. Daarom deel ik hier graag het volgende artikel dat gaat over bijen en de zuiverheid van de ether.




 

dinsdag 14 februari 2017

Snelwegen, aders van radiofrequente straling















In Zweden is autorijden leuk. Vanuit Norsesund reed ik regelmatig een dagje naar Varberg om te gaan surfen met de kinderen. Terwijl je het pedaal zachtjes ingedrukt houdt, geniet je van heuvelachtige vergezichten met groene weides, rode huisjes en grazende paarden terwijl zich boven je een knalblauw hemelgewelf uitstrekt met hagelwitte wolkjes. Op een gegeven moment ben je er dan gewoon. En of je dan 100 of 500 kilometer hebt afgelegd, maakt qua inspanning nauwelijks uit. Heel anders dan rijden in de Randstad waar ik steevast uitstap met het klamme zweet in mijn handen, vol ongeloof dat ik überhaupt nog leef.

In dit relatief schone onverstoorde landschap begon ik voor het eerst het effect van zendmasten te voelen. Na anderhalf jaar onderzoek naar radiofrequente straling was ik mij langzaam bewust geworden van de samenhang tussen chronische gezondheidsklachten en mijn eigen gebruik van draadloze techniek. Ik realiseerde me dat de bruine vlekken rechts op mijn gezicht niet afkomstig waren van de felle Zweedse zon of van mijn lever maar van mijn Telia-internet-antenne rechts in mijn laptop. Ik realiseerde mij dat mijn chronische spier- en gewrichtspijnen in schouder en heup, de druk op mij ogen, mijn slechte zicht, mijn hoesten en mijn haaruitval niet het gevolg waren van ouderdom maar samenhingen met zendmasten en mobiele telefoons in mijn leefomgeving. En ik realiseerde mij dat ook mijn chronische vermoeidheid, ondiep slapen en gebrek aan focus hier het gevolg van waren.

Vanaf het moment dat alle radiofrequente stralingsbronnen verwijderd waren uit mijn directe leefomgeving, waren al deze klachten binnen 25 dagen volledig verdwenen. Ik voelde mij 20 jaar jonger en weer vrij in mijn lichaam. In retro-perspectief ontwikkelde ik een besef van de last die ik de afgelopen 10 jaar ondervonden had van draadloze techniek. 

In Nederland was ik de stad steeds meer gaan mijden. Vanwege de drukte en het lawaai dacht ik. En snelwegen. Zodra ik de snelweg opdraaide begon alles in mij inwendig te protesteren. Vaak uitte zich dat in klagen. 'Help, ik wil hier weg, wat doe ik hier?!' Maar vanuit mijn nieuwe perspectief kon ik zien dat ik vooral weg wilde komen van de zendmasten die zich in groten getale langs snelwegen en in stadscentra bevinden.  Dankzij antenne-kaarten kon ik nu zien dat mijn jarenlange inefficiente 'feelgood' routes zodanig uitgestippeld waren dat ik zendmasten zo veel mogelijk vermeed.

Langzaam begon ik het 'onwel' gevoel van zendmasten te ontwaren en herkennen. Het voelt als een aanval van lusteloosheid dat gepaard gaat met druk op hoofd en ogen. En juist in dat heerlijk fris-Zweedse landschap viel dat veel beter op dan in het volle grijze MAD-MAX decor van de Randsstad. Om de paar minuten voel ik een mast aanzwellen, 200 meter voor de mast groeit het onwel zijn naar een hoogtepunt dat aanhoudt tot even voorbij de mast waarna het weer verdwijnt. Tot de volgende mast in aantocht is. Zo ontdekte ik dat snelwegen tegenwoordig aders zijn van hoogfrequente straling waarbij je lichaam om de paar minuten een optater te verwerken krijgt. En dat dat misschien ook de reden is dat ik in Nederland altijd helemaal afgedraaid ben na een autorit. Daar is de mastdichtheid langs snelwegen namelijk veel hoger evenals de blootstellingslimieten voor straling. Bij een ritje tussen Delft en Schiphol komt een mens nauwelijks meer op adem tussen de masten in. Mijn meter voor radiofrequente straling piekt op dit traject bijna permanent waarden tussen de 0,15 en 0,3 miliwatt m2 bijna 1000 keer de normale stralingswaarde van de aarde en een factor 10 hoger dan de norm voor biologische schade.

Ik weet nu dat ik al jaren last gehad heb van zendmasten, mobiele telefoons, i-pads, spelcomputers, dect-telefoons en wifi-routers, maar pas door de kennis die ik er over heb opgedaan, is er bewustzijn ontstaan tussen de samenhang van mijn klachten en de bron. Graag zou ik met de trein gaan, maar daar is het nog erger. Wifi in een stalen kooi constructie geeft nog veel hogere stralingswaarden. Dat maakt reizen en en mij fit voelen op dit moment helaas tot een onmogelijke combinatie.



woensdag 28 september 2016

Overheid negeert ongemakkelijke waarheid: Draadloze techniek brengt ernstige schade toe aan onze gezondheid

In Zweden deed ik als journalist en bezorgde ouder anderhalf jaar onderzoek naar de gezondheidsrisico's van draadloze techniek en kwam achter een ongemakkelijke waarheid die door onze overheid genegeerd wordt: Het gebruik van draadloze techniek veroorzaakt volgens het merendeel van al het onafhankelijk gefinancierde onderzoek gezondheidsschade.  

In mijn onderzoek werkte ik samen met gerenommeerde wetenschappers en journalisten in Europa en Amerika. Voor de Zweedse krant Nya Dagbladet schreef ik een artikel over het falen van de Zweedse overheid in het beschermen van leerplichtige scholieren tegen de gezondheidsrisico's van draadloze techniek. 

Onlangs schreef ik in opdracht van een Nederlands tijdschrift een artikel over het onderwerp.. De redactie besloot het niet te publiceren omdat het in haar huidige vorm 'te confronterend' was voor haar doelgroep.

Hoewel de nieuwswaarde van mijn onderzoek groot is, blijkt het in Nederland onmogelijk dit thema bij de nationale kranten op de agenda te krijgen. Het verzet is ofwel persoonlijk van aard (men wil er niet aan dat onze huidige generatie mobieltjes kankerverwekkend is) ofwel economisch gemotiveerd. Kritiek op draadloze techniek kan de krant draadloze lezers en sponsorgelden uit de Telecomindustrie kosten.  

Omdat ik toch heel graag mijn bevindingen vanuit Zweden wil delen met een groter publiek publiceer ik daarom hier De link naar mijn onderzoek . In de hoop dat heel Nederland dit artikel gaat delen. Omdat we als burgers recht hebben op eerlijke informatie.



zondag 22 mei 2016

Hoe en waarom ik in Zweden stralingsactivist werd
















Deze doos van draadgaas is nou wat je noemt een 'smart solution' die bescherming biedt tegen hoogfrequente straling van je wifirouter zonder signaalverlies. Het neemt 95% van de straling weg.

De meeste mensen hebben geen flauw idee hoeveel straling een wifi router afgeeft en wat dat te betekenen heeft. Anderhalf jaar terug was ik ook een volkomen leek op dit gebied. Maar toen mijn oudste twee zonen vorig jaar terug opgewonden uit school kwamen met een glimmend draadloos Mac-airtje onder de arm, ging er een alarmbelletje af. Mijn kerngezonde jongens werden door de Zweedse staat gedwongen vanaf dat moment al hun schoolwerk te doen op deze draadloze apparaten. Milieubewust beleid, zei men. Dat spaarde een hoop papier uit. 

Los van de pedagogische en sociaal-emotionele  bezwaren die ik had ten aanzien van kinderen veel met beeldschermen laten werken, maakte ik me vooral ongerust over de gezondheidsrisico's.. Ik wist dat er onderzoek bestond dat aantoont dat radiogolven van draadloze techniek schadelijk zijn maar had me daar nooit al te druk over gemaakt. In Nederland hadden we thuis voor de zekerheid nog bekabeld internet en op school maakten de kinderen incidenteel gebruik van draadloos internet. Mobieltjes vond ik een lastig punt. Zelf ben ik er nooit aan begonnen. Ja ik heb het een keer of twee geprobeerd, het is namelijk best handig als je in de Zweedse bush-bush vast zit in de sneeuw, maar toen ik merkte dat ik een half uur hoofdpijn overhield aan een gesprekje in de auto, heb ik mijn pogingen gestaakt en mijn mobielen in een la gesmeten en er nooit meer aandacht aan besteed. 

Voor mijn kinderen wilde ik eigenlijk geen mobieltjes vanuit een voorzichtigheidsprincipe maar de oudsten en mijn man vonden dat ik hen daarmee sociaal isoleerde. Mwah ja dat is in deze tijd natuurlijk ook bijna zo. Maar ik ervoer dat argument ook als een vorm van groepsdwang , waarbij iedereen een mobiel koopt omdat de rest het ook doet. Hoe dan ook, uiteindelijk resulteerde het in een halfslachtig compromis waarbij ze wel mobieltjes hadden maar er nooit op mochten behalve als het niet anders kon. Met het gevolg dat ze er thuis in elk geval niet op zaten. Nu we in Zweden woonden, bleek er opeens in de wijde omtrek (tot in een straal van 100 km) geen school te vinden zonder zilveren Appletjes of waar nog bekabeld internet was.

Waar ik mijn innerlijke onrust over draadloze techniek tot nu toe nog onder het vloerkleed had kunnen schuiven was er nu geen andere optie dan het gevaar recht in de ogen kijken.  Als de overheid mij dwong mijn kinderen minstens 30 uur per week bloot te stellen aan draadloze techniek, had ik als ouder geen andere keuze dan er in te duiken. Mijzelf te leren wat het precies betekent om uren achtereen in de Wifi en achter zo'n apparaat van wijllen Steve Jobbs te zitten. De man die zijn eigen 3 kinderen overigens verbood om te gaan met draadloze techniek en ze daarom naar een Vrije School stuurde zoals zo veel Silicon valley engineers doen, maar dat terzijde. 

 Mijn belangrijkste taak is het voeden en koesteren van het het leven dat ik gedragen en gegeven heb. Zo eenvoudig is mijn missie op aarde.  Alles, ook mijn zogeheten carriere staat in het teken daarvan. Zodra ik ook maar een vermoeden krijg dat dat leven bedreigd wordt, volgt er vanuit een diepe primaire oer-reflex een reactie. In mijn geval is dat nooit een vlucht reactie maar een frontale vecht aanval. Dat heb ik gedaan toen verloskundigen mij dwongen tegen de zwaartekracht in te baren, dat deed ik toen artsen en consultatiebureau mij dwongen mijn kinderen te vaccineren, anderen mij ervan wilden overtuigen dat ik wel lang genoeg borstvoeding gegeven had en dat doe ik weer nu de staat mij dwingt mijn kinderen bloot te stellen aan een techniek die bewezen schadelijke effecten met zich meebrengt. Ik zou tot op de bodem uitspitten en uitzoeken wat deze drastische wijziging in ons leven voor de gezondheid van mijn kinderen betekende. Zodat ik maatregelen kon nemen. Dat leek mij wel het minste wat ik als moeder kon doen. 

Geloof mij, als er iemand was op dat moment die gerustgesteld wilde worden door de wetenschap, was ik het wel.  Ik was in paniek, had slapeloze nachten. En dat terwijl we net verhuisd waren. Ik wilde niets liever dan rust in de tent en stond meer dan open voor overheidsinstanties die beweerden dat er geen enkel risico verbonden was aan het gebruik van draadloze techniek. Maar al vrij snel zag ik dat er iets niet klopte. Zowel Nederlandse als Zweedse overheidsorganen die voorlichting geven over radiogolven zijn heel stellig in de volgende bewering: ' Er is geen enkele wetenschappelijke grond op basis waarvan we ongerust hoeven te zijn over de gezondheidsrisico's van draadloze techniek' .

Waarom beweerden ze dat? Het klopte niet met het speurwerk dat ik zelf gedaan had. Er waren wereldwijd honderden wetenschappers die al sinds de vroege jaren 90 waarschuwden voor draadloze techniek en duizenden wetenschappelijke rapporten. Hoe was het mogelijk dat de overheidsorganen deze kritische rapporten van gerenommeerde wetenschappers aan gerenommeerde instituten niet meenamen in hun beoordeling? Alleen al dat feit is ongelofelijk verdacht. Waarom verzwijgen overheidsinstanties de waarheid? Ik groef verder en zag hoe hoe veel geld staten verdienden met het verkopen van hun luchtruim aan de Telecomindustrie. Hoe economieën financieel opbloeiden door hun mobiele industrie. Ik zag hoe het binnen de grote internationale adviesorganen met betrekking tot straling en gezondheid wemelde van de belangenverstrengeling. Topmannen die voor de staat werken maar ook in het bestuur van een Telecom-gigant zitten. Maar waarom lazen we hier dan niets over in de media? Ook die vraag werd beantwoord toen ik zag dat Telia een journalist aanstelde bij de Zweedse krant Aftonbladet en NRC tegenwoordig een speciaal Tech katern heeft (NRCQ) vol Telecom-reclame. Het katern onderscheidt zich qua opmaak niet van de rest van de krant. Slechts het woordje 'partnercontent' gevolgd door de naam van de sponsor 'Deloitte' verraadt dat het hier om reclame gaat en niet om journalistieke inhoud. De nietsvermoedende lezer wordt op slinkse wijze geindoctrineerd doordat haar of zijn gerespecteerde krant alleen nog maar jubelt over draadloze techniek terwijl het de kritische wetenschapsresultaten negeert uit angst om sponsorgelden te verliezen.

Naarmate ik meer las groeide mijn onrust. Als vrouwtjesratten die een kwartier per dag in de buikstreek bestraald worden met een signaal van een mobiele telefoon al na twee weken nog maar de helft van al hun eitjes overhebben, wat gebeurt er dan met mijn kinderen als zij een jaar in de straling zitten? Het liefste wilde ik mijn kinderen direct uit het klaslokaal sleuren om ze thuisonderwijs te geven maar dan was ik strafbaar omdat thuisonderwijs in Zweden illegaal is.  Aan een doorgedraaide moeder in de gevangenis hadden mijn vier kinderen nu ook niets. Of wel? Mijn gevoel was eigenlijk dat het het risico wel waard was. Dat ik best op mijn hysterie af kon gaan, dat heeft mij eigenlijk alleen maar goede dingen opgeleverd. Toch wist mijn man mij ervan te overtuigen dat ik beter het hoofd koel kon houden om mijn hysterie om te zetten in heldere vervolgstappen. Want ja, dat wordt in deze door mannen gedomineerde wereld nog altijd beter gewaardeerd, zelfs in Zweden.
Ik weet niet zeker of ik mijzelf daarmee verloochende maar ik prentte mijzelf in dat mijn kinderen een beetje schade wel zouden overleven, wat niet voorkwam dat ik geregeld badend in het zweet wakker werd uit gierende paniek, onmacht en een allesverzengende woede op die gewetensloze gready smart bastards uit Silicon valley en de laffe confrontatie-vermijdende Zweedse rektoren en docenten die alleen maar met het vingertje naar elkaar wezen: 'Ja het is heel vervelend maar dit is niet mijn verantwoordelijkheid'. Hoe was het mogelijk dat deze mensen het leven dat ik met zo veel zorg en aandacht omkleed had in al hun onwetendheid aantastten? Grrrrr ik lustte ze allemaal rauw die laffaards!

Na een jaar van lezen, lezen, lezen overzag ik het hele web van leugens dat gesponnen was tussen de slimme jongens van de Silicon-valley en de Ziggo, Eneco en Telia jongens die ons laten geloven niet zonder onze smart-phones, wifi-routers en smart-meters te kunnen. Ik had mijzelf een stralingsmeter cadeau gedaan en deed onderzoek in mijn eigen omgeving. Ik saneerde ons huis, schreef een debatartikel in de Zweedse krant Nya Dagbladet en klaagde de gemeenten Göteborg en Alingsås aan voor het blootstellen van mijn kinderen aan een bewezen schadelijke techniek. Dit proces loopt. Verder ben ik orgonite gaan maken, een materiaal dat energie van schadelijke radiogolven omvormt tot positieve energie. Ik heb gedaan wat ik kon, maar hoe nu verder?

Het beste wat ik kan bedenken is ouders laten delen in de informatie waarover ik beschik. Via meetappartuur laten zien wat er gebeurt als een kind gebruik maakt van draadloze techniek. 

Daar wil ik hier een beginnetje mee maken. 
Laten we terugkeren naar de wifirouter box van hierboven. 

Een wifi router geeft op een afstand van een halve meter stralingswaarden af tot 2000 miliwatt7mm (2 V/m). Vergelijk: De natuurlijke achtergrondstraling van de aarde is 0,0001-0,0010 miliwatt/m (0,0000001-0,0000010 V/m).
In de buurt leven van zulke extreem hoge straling is levensgevaarlijk en leidt volgens onafhankelijk onderzoek tot verschillende gradaties van Alzheimer, diabetes, onvruchtbaarheid, kanker, spierziekten, slaapproblemen, concentratiestoornissen, ADHD en nog vele andere symptomen. Hoewel we het niet zien, voelen, ruiken is geen mens op termijn bestand tegen deze stralingsintensiteit. Deze box biedt goede bescherming voor je leefmilieu hoewel elk apparaat dat verbinding maakt met je router ook weer hoge straling afgeeft die je echt beter kunt vermijden. (devices standaard op vliegtuigstand en niet tegen het lichaam) 

Het beste is helemaal geen router maar bekabeld internet, dan is er gewoon geen hoogrequente straling en loop je geen enkel risico. Het is zo simpel en het is jarenlang goed genoeg geweest. Maar goed, deze box reduceert de stralingsintensiteit in elk geval met 95%. wat een geweldige verbetering is.

Zelf heb ik onze stralende xbox onlangs ingepakt in een stuk metaalgaas dat ik vond in de schuur. Kostte niets maar werkte na meting waanzinnig goed.

Leveranciers zouden routers eigenlijk standaard met zo'n box moeten leveren.

dinsdag 12 april 2016

Lezing TU Delft: Mobiele straling gevaarlijk? (21-04-2016 a.s.)




















Wat goed! De TU Delft organiseert binnenkort via Studium Generale een lezing over gezondheidsschade veroorzaakt door mobiele apparatuur! Een must-hear voor alle ouders, docenten en schoolbesturen. Gaat allen 21 April 2016!

Meer info over de lezing via deze link

Achtergrond:

De meerderheid van al het onafhankelijke onderzoek toont aan dat straling van mobiele apparaten zoals smartphones, tablets en draadloze laptops schadelijk is voor de gezondheid en kan leiden tot o.m. kanker en onvruchtbaarheid.  Onderstaande afbeelding uit een studie van Dr. Henry Lai van de Universiteit van Washington toont aan dat studies die door de industrie zelf betaald worden een heel ander beeld geven over de veiligheid van draadloze techniek dan die door onafhankelijke instituten uitgevoerd worden.
















Met haar hoge bevolkingsdichtheid is Nederland een land waar burgers kwetsbaar zijn voor schade veroorzaakt door te veel en te hoge stralingswaarden. Helaas geven Nederlandse media en overheden geen eerlijke informatie over de risico's van straling omdat zij hun ziel aan de Telecomindustrie verkocht hebben. De overheid verkocht haar luchtruim voor 6 miljard Euro aan de Telecombedrijven in ruil voor zwijgzaamheid over de gezondheidsrisico's terwijl kranten de afgelopen jaren veranderd zijn in reclamefolders voor de Telecomindustrie.

Daardoor maken onwetende burgers, scholen en bedrijven ongeinformeerde beslissingen. Tieners lopen onbekommerd rond met hun mobieltjes, terwijl hun bloedcellen al na 45 seconden beginnen te klonteren en steeds meer scholen geven hun leerlingen een mooie ipad te leen terwijl hun concentratievermogen en vruchtbaarheid daar ernstig onder lijden.

Voor meer eerlijke achtergrondinformatie verwijs ik naar De Stichting Kennisplatform EMS en deze recente documentaire uit Australie waar regering en media net als in Nederland de feiten verdoezelen door belangenverstrengeling tussen overheden, media en industrie.


zaterdag 16 januari 2016

Gezondheid leerlingen ernstig bedreigd door draadloze techniek op school















Zweden is internationaal koploper in de ontwikkeling van draadloze techniek en een stuk verder in de toepassing daarvan in het dagelijks leven dan we in Nederland gewend zijn. Zij is er trots op haar leerlingen vanaf 14 jaar een glimmende mac air cadeau te kunnen doen en in winkels nu ook met je mobieltje te kunnen betalen. De commercie maakt dankbaar gebruik van oude en nieuwe Zweedse waarden als zij beleidsmakers influistert dat 'Elk kind toch recht heeft op gratis draadloos internet en papiergebruik maar milieuvervuiling is'.

Maar is deze koplopersfunctie werkelijk een zegen? Al sinds de jaren 90 roepen honderden wetenschappers, artsen en experts  regeringen en internationale beleidsorganisaties jaarlijks op om de invoering van draadloze techniek in de openbare ruimte een halt toe te roepen omdat overduidelijk uit onderzoek naar voren komt dat mikrogolven schadelijk zijn voor alles wat leeft. De internationaal bekende Zweedse wetenschapper Olle Johansson stelde onlangs op een lezing in Göteborg dat er sinds de jaren 70 25.000 tot 30.000 wetenschapelijke rapporten zijn verschenen die aantonen dat electromagnetische velden mensen schaden. Desondanks rolt de industrie een deken van zendmasten over onze aarde uit terwijl politici en media wegkijken. Bang om de belangen van onze nationale industrie tegen te spreken, bang om consumenten te confronteren met een ongemakkelijke waarheid, bang om als eerste toe te geven dat de staat grote fouten gemaakt heeft door het luchtruim voor veel geld te verkopen aan een ziekmakende luchtvervuilende industrie, bang om artikelen te schrijven waarbij de grote sponsoren uit de telecomindustrie of betalende consumenten weglopen.

De Zweedse volksgezondheid lijkt sinds 2010 sterk verslechterd. Het aantal ziektedagen per persoon per jaar is opgelopen tot 10,3 dagen met een prognose van 13 dagen per jaar in 2020 en de ziektekosten uitgekeerd door de sociale verzekeringsbank zijn sinds 2010 1,7 miljard Euro meer dan begroot. Geschat is dat dit begrotingstekort tot 2016 zal oplopen met 0,5 miljard Euro. In Zweedse media wordt druk gedebatteerd hoe het tij te keren zonder acht te slaan op de exponentiele groei die het gebruik van draadloze techniek in diezelfde jaren tussen 2010 en 2015 heeft doorgemaakt.

In Nederland is het beeld ondoorzichtiger. Ziekteverzuim wordt door wetgeving sterk beteugeld en of de stijging van de ziektekosten het gevolg is van een verslechterde volksgezondheid of van commercie in de zorg is niet met zekerheid te zeggen. Toch geven veel mensen aan last te hebben van typische symptomen die in onderzoek in verband gebracht worden met intensieve blootstelling aan draadloze techniek: Chronische vermoeidheid, doorlopend grieperig of verkouden gevoel, spier-en gewrichtsproblemen, diabetes, hoofdpijn, trillerigheid, slechte concentratie, slechte nachtrust, slechter zicht, bloeddoorlopen ogen en/of druk achter de ogen, spontane bloedneuzen, agressief en/of geprikkeld gedrag, jeukende plekjes in het gezicht en tintelende vingertoppen. Dat kan ook niet anders. We hebben het de afgelopen 100 jaar in Nederland kunnen stellen met 150 masten voor radio en tv. De laatste 15 jaar hebben we er vrolijk 200.000 masten voor draadloze techniek aan toegevoegd die een stuk belastender zijn voor ons systeem dan de oude masten voor radio en tv.

Daarbij hebben we ook nog eens miljoenen zendmasten onze huizen binnengehaald. We zijn een land geworden met zoveel wifi hotspots als er inwoners zijn. Ik ben zelf gaan meten en wat schetste mijn verbazing? De dect telefoon van mijn schoonmoeder straalde in haar huiskamer tot 2000 keer zo veel als het sterkste punt dat ik vanaf de grond mat bij een mast in de buurt van mijn werk. Deze telefoons zijn wolven in schaapskleren en zouden direct verboden moeten worden. Hij staat gezellig op het kastje naast je luie stoel of je bed maar straalt alsof je met je hoofd vlak naast de zender van een telefoonmast zit waarvan algemeen bekend is dat je daar beter een meter of 500 bij uit de buurt kunt blijven.

Hoewel de dect telefoon alle records breekt, geldt vrijwel hetzelfde voor wifirouters, magnetrons, babyfoons, slimme meters in de meterkast en, wekkerradio's, Let verder op de extreem hoge straling die mobieltjes en tablets uitzenden als ze niet op de vliegtuigstand staan. Die kan oplopen tot een triljoen (een met 18 nullen) keer de natuurlijke achtergrondstraling. en overschrijdt wel tot 1.000.000 keer de norm die veel wetenschappers beschouwen als een biologisch veilige norm.

Gezond en fit blijven in een wereld waarin we zo intensief van alle kanten bestraald worden, kan een dagtaak worden waar niet meer tegen op te werken valt met sporten, mediteren, superfood of recepten uit de steentijd, laat staan als je die verzamelt via je stralende keukentablet.

De belangrijkste verbeteringen die je zelf direct kunt aanbrengen zijn: De dect telefoon vervangen door een ouderwets bedraad exemplaar of desnoods door een mobiele telefoon die je standaard op vliegtuigstand hebt staan en je draadloze internet vervangen door een ouderwets bekabeld systeem dat geen enkele straling veroorzaakt. Daarmee verdwijnen er per huishouden twee schadelijke zendmasten uit ons milieu. Dat is met name in Nederland nodig omdat zij met haar hoge bevolkingsdichtheid zeer kwetsbaar is voor de gezondheidscatastrofe die ons te wachten staat als we niets doen aan de huidige ethervervuiling. Verder zijn er tal van handige producten beschikbaar die de straling tegenhouden zoals speciale hoesjes voor je mobiel en allerlei materialen zoals stof, verf en plakplastick te koop waarmee je in elk geval je huis stralingsvrij kunt maken. Zelf experimenteer ik momenteel met het maken van orgonite, een materiaal dat de schadelijke straling van draadloze techniek omzet in een vorm die het lichaam kan verdragen. Een zeer boeiend proces! 

Maar straling die volgens zo veel wetenschappers schadelijk is moet natuurlijk gewoon verdwijnen zo lang er geen gegarandeerd veilige toepassing voor is. De huidige Wild West situatie waarbij burgers door staatscowboys en captains of industry als proefkonijnen gebruikt worden in een gigantisch stralingsexperiment is volstrekt onethisch en in strijd met de rechten van de mens. Daarom heb ik het om te beginnen in Zweden middels een debatartikel opgenomen voor de rechten van een uiterst kwetsbare groep die zich niet meer kan onttrekken aan dagelijkse bestraling: Leerlingen met schoolplicht. Een vertaalservice van het artikel naar het Engels of andere Europese taal is beschikbaar via dit internationale portaal over electrosmog.

Mijn debatartikel werd resoluut en vaak binnen een half uur zonder commentaar geweigerd door de mainstream mediakanalen. Gelukkig werd het opgepakt door Nya Dagbladet, een van de weinige Zweedse kwaliteitskranten die niet afhankelijk zijn van inkomsten uit de telecomindustrie. Het is natuurlijk te gek voor woorden dat liefhebbende ouders zoals ik overal ter wereld in hun vrije tijd het werk doen dat dik betaalde beleidsmakers laten liggen. Maar blijkbaar is dit de weg die we moeten gaan. In Zweden, het land waar techniek bijna religieuze vormen heeft aangenomen, is mijn artikel via facebook inmiddels al meer dan 750 keer gedeeld. Dat is heel goed nieuws en een stap in de goede richting!


donderdag 17 september 2015

Wireless technology serious health risk for schoolchildren and pregnant women




Former Microsoft chef Frank Clegg:


' Never allow a child to be close to a connected mobile phone or tablet.'










Dear parents from all over the world,


190 scientists from 39 countries seriously requested the United Nations and World Health Organisation recently to protect children and pregnant women much better against the obvious health risks of wireless technique.

Microwaves from wireless devices are harmful
The intellectual debate is over, the vast majority of scientific research shows that microwaves from wireless technique are harmful. The biggest insurance companies like Lloyd of London don't take the risk of covering damage caused by them. The point is that our national and international governments are way more ambitious in protecting their economy than our health. The similarity to the banking crisis is striking; a harmful unhealthy system is growing bigger and bigger and coming our way with no national nor international authorities who are able to turn the tide.

Extremely high radiation levels in schools
Radiation levels in schools exceed those at home enormously, depending on the amount of devices which are connected to the wireless network.. Since schools became hubs of wireless devices with hundreds or thousands of mobile phones, ipads and notebooks (even in the busiest offices you don't find so many wireless devices per square meter!) they turned into concentration points of extremely high radiation levels. An insane situation because children need to be protected much more against radiation than adults.

Parental action is needed!
As we parents remain as passive and silent as the authorities than we might wait, like in the banking crisis, until it is too late. Only this time the price we'll pay won't be a bad economy but the damaged health of our children. Therefore, we must act now, join our parental strength and demand that we'll be honestly informed and wifi and cell phones in schools will be removed. Please inform yourself with the following knowledge of the many scientists whose publications are thoroughly kept away from the public domain out of fear that it will damage our national or personal economies.

Why this silence?
Governments remain silent because of the money they make with auctioned frequencies and the economic impulse of the wireless industry.
The industry remains silent, well,... we understand all why.
The newspapers remain silent because they cannot miss the advertisement money of the industry

link:
May 2015 appeal: 190 scientists from 39 countries calling UN and WHO for protecting citizens better against EMF

International EMF Allinace (IEMFA)



woensdag 18 februari 2015

Antipestprogramma's?












Op de voorpagina van TROUW lees ik dat staatssecretaris Dekker van Onderwijs het heeft over 'effectieve antipestprogramma's', methodes waarvan wetenschappelijk is bewezen dat ze werken.
Waarom worden antipestmethoden door politici zo serieus genomen? Zien zij niet dat deze programma's, ongeacht de kwaliteit, een vorm van sociale chirurgie zijn waarbij het gezwel verwijderd wordt zonder de oorzaak daarvan aan te pakken? 
Pesten ontstaat bij gebrek aan positieve leiding van volwassenen. Zowel in kwaliteit als in kwantiteit. Zo eenvoudig is het. Kinderen gaan niet klieren als zij intensief begeleid worden door volwassenen die voldoende aandacht hebben voor compassie en verbinding en conflicten positief kunnen hanteren. Maar één leraar die slechts is opgeleid voor cognitieve vorming, 30 kinderen klaarstoomt voor de CITO-toets en de helft van zijn tijd kwijt is aan ambtelijke rapportages heeft geen tijd en competentie voor het ondersteunen van sociale processen.
Een overheidscomissie heeft inmiddels 61 ant-pestprogramma's bestudeerd en er 48 afgekeurd, er worden speciale 'pestprofessoren' aangesteld. Wat een geld en tijd gaat er verloren. Politici en ambtenaren zouden zich al deze moeite kunnen besparen door een paar simpele investeringen: Meer  aandacht voor sociale processen op docentenopleidingen, minder kinderen per docent en minder ambtelijke taken voor leraren. Enne...o ja, geef die kinderen, net als in de andere EU-landen, overdag gewoon een warme maaltijd. Het kost maar 2 Euro per dag per kind en ze worden er een stuk gezelliger van.

maandag 12 januari 2015

Vrijplaats Rugby Club Delft (Uit: 40 jaar RC Delft)

De eerste keer dat ik hem zag vond ik hem maar een patsertje. Twee jaar jonger dan ik, maar wat een grote mond had hij, in een leren jack dat veel te veel glom om echt stoer te zijn. 
Desondanks toog ik met wat vrienden naar Rugby Club Delft om hem op het jaarlijkse stratentoernooi te zien rugbyen. Mijn afkeer sloeg om in verliefdheid toen hij vuile rugbyliederen scandeerde in de troonzaal van kasteel Heemstede. De branie waarmee hij het 100 koppig publiek van onze school ertoe bewoog zijn act mee te doen, wekte mijn bewondering, zijn niet aflatende inspanning anderen aan het lachen te maken, mijn sympathie. Soms kwam ik hem tegen in de stad. Meestal bevond hij zich in een gezelschap waar geen pijl op te trekken was. Mannen van 16 tot 60, van boomlang tot klein, van breed tot smal, van loodgieter tot professor en van spijkerjackie tot smoking met gele das. De verbindende factor in dit onsamenhangende gezelschap was dat het om de haverklap een daverend lachsalvo uitstootte. De mannen van Rugby Club Delft. Behoorlijk intimiderend als groep maar stuk voor stuk erg aardig. Stoer zonder zich daar op voor te staan.

Mijn liefde voor het patsertje bleek wederzijds maar kon aanvankelijk moeilijk wedijveren met de liefde voor zijn club. Op subtiele wijze poederde hij mij af om speelruimte te behouden (Nee joh! Ik ben helemaaaaal niet verliefd op je, nooit geweest trouwens!). Teleurgesteld trok ik mij terug in het Amsterdamse waar ik, trainend bij Amstelveen en Ascrum, al snel nieuwe rugbyers om mij heen verzamelde. Het leek me dat je rugby best als leidraad in je leven kon nemen, als een soort kwaliteitskeurmerk. Weet je wel, rugbyers waren gemiddeld genomen beschaafd, grappig, niet al te serieus en sterk zonder kapsones. Wat wil een mens nog meer? Ik feestte er op los totdat Zeno het welletjes vond, mij schaakte in een pick-up truck en mee terugnam naar Delft.

Vanaf mijn 22e kwam ik wekelijks op Rugby Club Delft. Daar liepen nog meer mannen uit de woest aantrekkelijke Winkels clan: Harry de voorzitter, Club-bard Ad, Obbe aanstormend international (en wat neefjes die toen nog geen mannen genoemd konden worden wegens hun leeftijd en voetballerij!). Ik ontmoette er sympathieke, bijzondere en excentrieke mensen die samen een een zeldzaam verbonden volkje vormden. De club was en is nog steeds een oase in de gevestigde orde van de maatschappij waar het een ieder met een goed idee vrij staat dat in de praktijk te brengen. Dat kan zijn: Een groene zeepglijbaan, een varkensrace, een geweldige Elvis-imitatie, een groepswork-out op een benzinestation een taartenbakwedstrijd of een onbegrijpelijke performance van 'Le Directeur'. Onlangs werd Dirck-Jan nog op marktplaats te koop aangeboden, als oude prop, om het idee van mensenhandel te omzeilen.

Op een zaterdagavond, mijn dienst als nachtportier zat erop, besloot ik even langs de club te fietsen. Los Chaos, de clubband met meer leden dan de club rijk is, zou optreden en er was een Engels legerteam op bezoek. Dat beloofde veel goeds. Het eerste wat ik zag toen ik nietsvermoedend de deur openzwaaide was de vrouw van Henk van Houten die door de kantine walste met een compleet naakte soldaat in haar armen. De witte plooirok van Henks immer gesoigneerde vrouw zwierde sierlijk in het rond net als het geslachtsdeel van haar 40 jaar jongere danspartner. Ze leek niet dronken, de vrouw van Henk. Haar haar zat strak in de lak, haar rode blousje netjes dichtgeknoopt en haar lippen glommen alsof ze ze net in de toilet had gestift. Stoïcijns leidde zij haar soldaat naar alle uithoeken van de dansvloer waar zich nog meer blote soldaten ophielden. Ze kletsten of dansten met een biertje in de hand terwijl de rest van de bezoekers gewoon aangekleed was. In een poging mij ervan te verzekeren dat ik niet de enige was voor wie deze aanblik ongewoon was, keek ik om mij heen. Maar wie ik ook aankeek, men knikte men mij slechts gemoedelijk toe. 'Hee ook hier? Gezellig he!' Deze bijeenkomst was al uren aan de gang en iedereen scheen er volkomen mee op zijn gemak.

Dat naaktlopen kleeft wel een beetje aan rugby. Heb ik weinig moeite mee gehad. Mijn vader, een notoir naturist, ontving Zeno op zijn eerste afspraakje bij hem thuis doodleuk in zijn nakie. Dus wat streakers hier en daar of een Zumba (voor rugbyers geen Zuid-Amerikaanse work-out maar een striptease-ritueel waarin een teamgenoot om wat voor een reden dan ook naakt de bar bestijgt) was voor mij business as usual. Toch is RCD geen plek voor ordinaire naaktlopers. Ik ken geen spel dat intelligenter, gevariëerder, gedifferentiëerder en gelaagder is dan rugby. In haar wezen is het een sympathiek en sociaal spel doordat het van haar spelers diversiteit aan kracht en inzicht vraagt. Met andere woorden: Voor elk type mens is er wel een plaatsje onder de rugby-zon. En dan is er de eendracht, het 'schouder-aan-schouder-gevoel', de wetenschap dat het team je altijd dekt als je iets stoms doet. Ja, rugby is werkelijk een humane en liefdevolle tak van sport.

Wij gingen eigenlijk naar de rugby zoals mijn opa en oma naar de kerk gingen. In plaats van een preek kregen wij wekelijks een wedstrijd met natuurwetten over kracht, leiderschap, doorzetten, strijd en eerlijkheid. Interessante materie die elders in het leven minder belicht werd. Net als in de kerk was er het ceremonieel rondom de inhoud: Het poortje van spelers waarin men zijn tegenstander toeklapt, het respectvol samenzijn met toespraken, giften en gezang (hoewel iets minder vroom dan psalmen).
Rugby Club Delft is een eigentijdse kerkgemeente maar dan rauwer, misschien eerder een Indianenclan waar mensen de naam dragen van het voorwerp dat hun ziel reflecteert: Snickers, Pak vla, Pino, Kliko, Poephoofd, Tegel, Plavuis, de Bolle, de Maori bullet of Paling. Net als bij zo'n Indianenstam zijn er aan het begin van de dag twee vragen mogelijk: 'Moeten we op jacht of gaan we feest vieren?' En als zij op jacht gaan, dan is dat niet op koopjes in de mediamarkt of op een oldtimer maar echt, buiten op het gras waar zij worstelen met de de elementen aarde, water, lucht en vuur. Daarna komen zij terug, gloriërerend of hun nederlaag incasserend, maar altijd samen.

Toen kwamen er kinderen en Zeno praatte mij als een rugbycaptain door mijn weeën heen. Vol zelfmedelijden zat ik op de bank maar Zeno kende geen genade. Hij had dit varkentje eerder gewassen. 'Sta op en pak die pijn Wendy! Je bent er bijna en dan moet je doorgaan tot je bij die trylijn bent! Ogen open, kop omhoog en kijk me aan!' Aangemoedigd door dit enorme vertrouwen werden de kinderen geboren. Ik drukte ze niet op de grond maar aan de borst en zo werden ze groot. It takes a village to raise a child. Rugby Club Delft was die village. Daar gingen onze kinderen zich te buiten aan onalledaags wild spel. Een speeltuintje werd geplaatst maar de scrumbok was natuurlijk leuker. Welwillende ouders waren altijd bereid een handje toe te steken in de opvoeding (En nu GVD die tackelkussens opruimen schorem!) Soms probeerde (meestal) een moeder verandering aan te brengen in de grove mores van weleer. 'Niet met je voeten op die tafel', hoorde je dan. Wist zij veel dat een telg uit het geslacht der Amorisons nog geen week eerder een liter bier in vergaande staat van ontbinding over diezelfde tafel gespruwd had, om het vervolgens bijeen te schrapen, terug in het glas te vegen en in één teug weer tot zich te nemen.

Ach, opvoeden is eigenlijk geen issue als je samen met kinderen sport. Dan ben je zo dicht bij ze, in wat ze doen en waar ze van houden dat instructies eenvoudig beklijven. De moeder van Maarten verzuchtte eens: 'Ik heb als docent zo veel cursussen gevolgd over leiderschap maar ze hadden me beter op rugbytrip kunnen sturen. Ongelofelijk hoe zo'n troep jonge honden in de pas loopt als ze intrinsiek gemotiveerd zijn.' En zo is het, als kinderen met hun ouders mee op jacht mogen, worden ze vanzelf groot. En daarom houd ik zo van Rugby Club Delft, het is een enclave waar het leven lichter, makkelijker en eenvoudiger verloopt dan in de wereld daaromheen. Als je geen zin meer hebt in die vaat die je vanaf het aanrecht aangaapt dan koers je richting RCD om even legitiem naar de einder te turen of gewoon wat in het wilde weg te ouwehoeren. Niet dat er niet gewerkt wordt trouwens, ik ken geen andere plek waar men zo gecommiteerd bezig is als op Rugby Club Delft, zowel in het veld als daarbuiten. Een training aan zes turven, een mozaïek in de wc, tosti's maken, bier tappen, trainingsschema's opstellen, een nieuwe keuken aanleggen, tafels zagen, het dak bedekken, tegelen in de kleedkamers. Iedereen geeft wat hij heeft zonder voorbehoud. Het is storten in een bodemloze put maar wat een goed gevoel geeft dat. Op Rugby Club Delft leeft jong en oud harmonieus samen vanuit een gedeelde liefde voor de jacht, het avontuur en het 'schouder-aan-schouder-gevoel'. Dat is wat ons drijft.

Bovenstaand artikel schreef ik voor het lustrumboek van Rugby Club Delft dat onlangs verscheen naar aanleiding van haar 40-jarig jubileum. Dit prachtig vormgegeven boek vol epische beelden en verhalen uit 40 jaar RCD is voor 12,50 te verkrijgen bij Rugby Club Delft.



vrijdag 21 november 2014

Talking about safe birth


'Don't tell us what safe birth is about as long as we haven't fully explored the potention of womens authonomy in birth as well as the tremendous risks of trying to controll that process. In the meantime, we should watch women a lot closer and take their wishes a lot more seriously.'



dinsdag 19 augustus 2014

Colours of Sweden summer 2014